Περί τσόντας..

Γιατί οι γυναίκες βλέπουν τις τσόντες μέχρι το τέλος;

Απάντηση

ΝικΝικ.

Με την πρώτη ματιά

Την κοίταξε βαθιά στα μάτια. Ήταν υγρά, σα φθινοπωρινή μπόρα, γυαλιστερά σα διαμάντια. Την άγγιξε και ένιωσε τη σπαργή της. Η έντονη μυρουδιά της ,πότισε τον οσφρητικό βλεννογόνο του. Ήταν τόσο σίγουρος ότι ήταν αυτή.

ΝικΝικ.

Behind the clouds

ΝικΝικ.

Αλλάζω πορεία, αλλάζω πρόσωπο..

Υπάρχει μία στιγμή ορόσημο στη ζωή κάθε άντρα που επιτέλους καταλαβαίνει ότι ωριμάζει και είναι έτοιμος να αναλάβει σημαντικές υποχρεώσεις και ευθύνες. Αυτή η τόσο σημαντική στιγμή δε θα μπορούσε να αφήσει ανέπαφο τον συγγράφων τούτο (τ' ειν τούτο που λέμε) το κείμενο.

Μετά από μία μακρά, επιτυχημένη πορεία με την αγαπημένη μου πολική αρκούδα, της οποίας το τρίχωμα, παρεμπιπτόντως, είναι διαφανές και όχι λευκό όπως πιστεύεται ευρέως, αποφάσισα να αλλάξω κυβερνοπρόσωπο και ως εκ τούτου avatar το οποίο θα έχεις τη χαρά και την τιμή να θαυμάζεις σε κάθε μου σχόλιο (δηλαδή σπανίως έως ποτέ). Και επειδή σε κράτησα πολύ σε αγωνία εδώ θα βρεις το νέο μου πρόσωπο, σύμβολο σοβαρότητας και υπευθυνότητας.

ΝικΝικ.

Υγ. Αν σου άρεσε, εδώ θα βρεις όλες τις πληροφορίες που σου χρειάζονται για να φτιάξεις το δικό σου. Αν πάλι δε σου άρεσε, ξέρεις..

Χωρίς τίτλο..

Ένα από τα τελευταία μου έργα...το προτελευταίο αν δεν απατώμαι, πριν πάψω οριστικά (ίσως όχι αμετάκλητα) να ασχολούμαι με τη σκιτσογραφία. Η τεχνική του διαφέρει ελαφρώς σε σχέση με τα προηγούμενα, είναι πιο ελεύθερη, δεν υπακούει σε κανόνες, αν υπάρχουν τέτοιοι στην τέχνη (που λέει ο λόγος) και αν υπακούει, είναι μόνο στους δικούς μου. Αρχικά σκέφτηκα να το επεξεργαστώ όπως τα υπόλοιπα, αλλά τελικά αποφάσισα να το αναρτήσω όπως περίπου είναι στην πραγματικότητα.

ΝικΝικ.

Πίσω από το δέντρο

Κοίταξε αριστερά, κοίταξε δεξιά....Το πεδίο ήταν ελεύθερο. Έμεινε για λίγο ακίνητος αφουγκραζόμενος τους λεπτούς ήχους της φύσης. Το θρόισμα των φύλλων της συκιάς, κάτω από την οποία είχε σταθεί, το τιτίβισμα των πουλιών, το ποδοβολητό απο ένα κοπάδι πρόβατα που έβοσκε στον κοντινό λόφο, το μουγκανητό μιάς αγελάδας που εμφανώς βρισκόταν σε οίστρο, το γάβγισμα ενός σκύλου. Όλα συνέθεταν ένα ιδανικό βουκολικό σκηνικό που μόνο σε καλτ ελληνικές ταινίες πορνό συναντά κανείς. Λύγισε τα γόνατα, αφού είχε απελευθερωθεί με γρήγορες κινήσεις απο το στενό τζιν παντελόνι που φορούσε και ακούμπησε τους αγκώνες πάνω στους μηρούς του. Η βίαιη εξώθηση αερίων που ακολούθησε, οδήγησε σε τραγικό θάνατο τους στρατιώτες που φρουρούσαν την είσοδο της μυρμηγκοφωλιάς, η οποία έτυχε να βρίσκεται από κάτω, ενώ η θηριωδία ολοκληρώθηκε όταν η είσοδος σφραγίστηκε από το πρώτο, σφοδρό κύμα βομβαρδισμού. Ένα πλατύ χαμόγελο ανακούφισης άρχισε να σχηματίζεται στο πρόσωπο του. Ένα χαμόγελο που έμελλε να παγώσει όταν ακούστηκε μία φωνή από το διπλανό χωράφι. <Χέστηκες;>. Σαστισμένος, ξεροκατάπιε προσπαθώντας να αντιληφθεί ποιός του μίλησε. Μα πως ήταν δυνατό. Είχε σιγουρευτεί ότι βρισκόταν μόνος στην περιοχή! Ποιός μπορεί να τον παρακολουθούσε και μάλιστα στις πιο προσωπικές του στιγμές; Άρπαξε μία πέτρα και κινήθηκε σκυφτός, με αργές κινήσεις πίσω απο τη συκιά. <Δε μπορεί να μου συμβαίνει εμένα αυτό, δε μπορεί..>, σιγοψιθυρισε, ενώ άρχισε να σκουπίζεται με αγχώδεις, σπασμωδικές κινήσεις. Όσο και αν προσπαθούσε, ήταν αδύνατο να καταλάβει από που προήλθε η φωνή. <Έχω παραισθήσεις;>, αναρωτήθηκε, πετώντας τη λερωμένη πέτρα.. και πριν προλάβει να ολοκληρώσει τη σκέψη του, ακούστηκε και πάλι η ίδια φωνή, <έλα, μην κρύβεσαι>. Έγειρε το κεφάλι του τόσο ώστε να είναι σε θέση να παρακολουθήσει πίσω από το δέντρο ποιός του μιλούσε. Διέκρινε για πρώτη φορά μία ψιλόλιγνη ανθρώπινη σιλουέτα να ψάχνει ανάμεσα στους θάμνους του απέναντι χωραφιού. <Έλα, μη φοβάσαι, βγες έξω!>, εξακολούθησε η μυστηριώδης φωνή...<μη φοβάσαι...η γεώτρηση είναι>. Ήταν πλέον σχεδόν βέβαιος ότι η φωνή απευθυνόταν σε κάποιον άλλο, εξίσου σκοτεινό τύπο. Προσπάθησε να απομακρυνθεί, αλλά τα πόδια του είχαν μουδιάσει από την άβολη στάση. Έσφιξε τα δόντια και με τη βοήθεια του δέντρου κατάφερε να σηκωθεί όρθιος. <Βγες έξω!>. Η φωνή έγινε πιο επιτακτική και η ένταση της είχε αυξηθεί σημαντικά. Πλησίαζε...δεν υπήρχε χρόνος..έπρεπε να καταφέρει να σηκώσει το παντελόνι πριν είναι αργά. Τα πόδια του ήταν ακόμα σαν ξύλα, ίσα που τα ένιωθε. Γραπώθηκε με το ένα χέρι απο τον κορμό της συκιάς, τέντωσε το άλλο προς το παντελόνι και άρχισε σιγά σιγά να λυγίζει τα τρεμάμενα γόνατα του. Άγγιξε με το μεσαίο δάκτυλο τη ζώνη. <Εδώ είμαστε. Έλα, λίγο ακόμα...λίγο ακόμα>, είπε με σιγανή φωνή. Κατάφερε να περάσει το δαχτυλό του μέσα από ένα θυλάκι του παντελονιού. Το έσφιξε γερά και άρχισε να το τραβάει προς τα πάνω. <έλα καταραμένο παντελόνι, έλα..μη μου κάνεις το δύσκολο>, σκέφτηκε ασθμαίνοντας. Μάταια προσπαθούσε. Ο μυστηριώδης τύπος που αγνοήτο, είχε κάνει την εμφάνιση του. Ήταν ένας αρσενικός γκέκας..το διαβόητο ελληνικό κυνηγόσκυλο με τις ξακουστές ιχνηλατικές ικανότητες. Τον είχε ξετρυπώσει και είχε καθηλώσει με το πόδι του το παντελόνι στο λασπωμένο χώμα. <έλα, καλό μου σκυλάκι, άσε το παντελόνι, άστο..>, ψιθύρισε στο ζώο. Ο σκύλος τον κοιτούσε στα μάτια, δίχως να κλαφουνίζει. Ήταν ολοφάνερο ότι είχε μυρίσει το λαγό στιφάδο που βρισκόταν ξαπλωμένος κάτω από τον παχύ ίσκιο της συκιάς και είχε εξοντώσει μια ολόκληρη κοινωνία μυρμηγκιών. <Σε παρακαλώ, άσε με να φύγω>, είπε στο περίεργο σκυλί, που έγειρε το κεφάλι του όλο απορία. <Βγες, είπα..επιστρέφουμε!>, ακούστηκε για άλλη μια φορά, η άγνωστη φωνή που έψαχνε απεγνωσμένα το ζώο. Ο σκύλος τράβηξε με μια γρήγορη κίνηση το πόδι του, οπισθοχώρησε και έτρεξε προς το αφεντικό του. <Που είχες κρυφτεί;; Σε ψάχνω τόση ώρα!>, φώναξε ο ιδιοκτήτης του σκυλιού. Ο γκέκας έριξε μια κλεφτή ματιά προς τα πίσω και έπειτα χάθηκε ανάμεσα στους θάμνους. Μια δύσκολη στιγμή φαίνεται να είχε, οριστικά, περάσει. Σήκωσε το παντελόνι και έτρεξε προς το αυτοκίνητο του. Μετά από μισή ώρα οδήγησης έφτασε στο κοντινό χωριό. Μπήκε στο καφενείο της πλατείας, κάθησε σε ένα τραπεζάκι και παρήγγειλε ένα καραφάκι ούζο. Η πόρτα του καφενείου άνοιξε. <Έλα εδω ρε μπαγάσα, που σε ψάχνω όλη μέρα σήμερα>, είπε ο καφετζής. <Μα ξέρεις τι μπαγάσας είναι..πάμε κάθε πρωί απο το χωράφι, πριν ανοίξω το καφενείο, να δω τι γίνεται μ΄αυτή τη γεώτρηση και σήμερα κάπου χάθηκε. Νόμιζα ότι τρόμαξε απο το μηχάνημα, αλλά κάτι είχε μυρίσει φαίνεται...>, είπε ο ψιλόλιγνος καφετζής. <Ναι, κι εγώ πιστεύω ότι κάτι είχε μυρίσει>, απάντησε εκείνος.Το παζλ φαίνεται να είχε πια ολοκληρωθεί. Ο σκύλος ακολούθησε το αφεντικό του προς τα έξω, ρίχνοντας μια τελευταία κλεφτή ματιά προς τα πίσω.

ΝικΝικ.

Ποδηλατόδρομος

-Συγγνώμη..
-..
-Συγγνώμη κύριε..
-Έλα αρχηγέ..
-Ναί, κοιτάχτε...εδώ πού παρκάρατε είναι δρόμος για τα ποδήλατα.
-Ποιός το λέει;
-Η λέξη...Ποδηλατό δρόμος...Δρόμος για ποδήλατα..
-Α, είσαι και εξυπνάκιας..
-Όχι, είμαι ποδηλάτης..
-Εγώ δε βλέπω να γράφει πουθενά οτι είναι ποδηλατόδρομος..
-Έχει ζωγραφισμένο το σήμα του ποδηλάτου κάθε 50 μέτρα στην άσφαλτο..
-Μμμ..εγώ δε βλέπω κανένα τέτοιο σήμα..μάλλον είμαι στο κομμάτι πού δεν είναι ποδηλατόδρομος..
-Ο χρωματισμός είναι διαφορετικός και ενιαίος στο κομμάτι πού επιτρέπονται μόνο τα ποδήλατα και αν προσέξετε καλύτερα, αφορίζεται από πλαστικά φωσφορίζοντα προστατευτικά..
-Ρε, δεν πάει να τον αφορίζει και ο Ιερώνυμος..
-Θα αναγκαστώ να επικοινωνήσω με το δήμο..
-Και με τα αρχίδια μου να επικοινωνήσεις, το ίδιο μου κάνει.... πάρε τον πούλο τώρα..εδώ είναι το σπίτι μου και θα παρκάρω όποτε γουστάρω..παλιομαλάκα!
-Ρε γαμμπίιιιπ το μουμπίιιιπ πού σε πέταγε, παλιόπουσμπίιιιπ, καριόμπίιιιιπ, μπινμπίιιιπ, μαλακομπούμπίιιιπ...θα το πάρεις το γαμμπίιιιιπ το αμάξι, ή θα περάσω από πάνω του;
-Εντάξει ρε αρχηγέ, δεν τρέχει τίποτα, πως κάνεις έτσι...θα το πάω πιο πέρα..
-Α, σας ευχαριστώ πολύ, είστε πολύ ευγενικός. Το ήξερα ότι οι Έλληνες κατά βάθος έχουν παιδεία.

ΝικΝικ.

Σε αναμονή..

Πράσινη ενέργεια, πράσινη ανάπτυξη, οικολογία, φαινόμενο του θερμοκηπίου, παγκόσμια αύξηση της θερμοκρασίας, ανακύκλωση, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και ένα σωρό άλλες λέξεις συνήθεις πλέον στην καθημερινότητα μας. Πώς όμως όλα αυτά μας έχουν επηρεάσει; Εσύ για παράδειγμα, όχι εσύ, εσύ από πίσω, θυμήθηκες να κλείσεις την τηλεόραση σου απο τον κεντρικό διακόπτη; Ε; Έκανες το ίδιο για τον εκτυπωτή, την οθόνη του υπολογιστή, το πλυντήριο, το dvd, το στερεοφωνικό, τον αποκωδικοποιητή της nova, το modem router, το scanner, το φουρνο μικροκυμάτων, ε;;; Αποσύνδεσες το φούρνο σου απο την κεντρική παροχή όταν τελείωσες με το μαγείρεμα;; Ξέρεις πόσο καίει το γαμημένο ψηφιακό ρολόι στο φούρνο;; 158 kwh το χρόνο!! Πόσο ανεύθυνος μπορεί να είσαι;; Το κωλοερκοντίσιον που έχει ψηφιακή ένδειξη της θερμοκρασίας του περιβάλλοντος, ξέρεις πόσο καίει όταν βρίσκεται σε αναμονή;;; Ε;; Τι, δεν είναι πρακτικό να ανοιγοκλείνεις και να αποσυνδέεις όλες τις συσκευές μετά απο κάθε χρήση;;; Τι ανυπόστατες δικαιολογίες είναι αυτές;; Πως, χρειάζεσαι μιάμιση ώρα ημερησίως για τα σούρτα φέρτα, απο συσκευή σε συσκευή, ώστε να μπορείς να ανταπεξέλθεις στις οικολογικές απαιτήσεις της σύγχρονης εποχής;;; Και τι είναι μιάμιση ώρα μπροστά στην εξοικονόμιση ενέργειας;;; Το ξέρεις ότι μόνο από την τηλεόραση θα μπορούσες να εξοικονομίσεις 4 λεπτά του ευρώ ημερησίως;;; Τί, είπες;; Όταν αποφάσισες να το κάνεις αυτό για ένα χρόνο χάλασε το κουμπάκι της αναμονής απο τα πολλά πατήματα και αναγκάστηκες να αλλάξεις τηλεόραση; Οι δικαιολογίες σου καταντάνε παιδαριώδεις!! Θα μπορούσες να καλέσεις την αντιπροσωπεία! Σου ζήτησαν 50 ευρώ για τη διάγνωση του προβλήματος και άλλα τόσα για την επισκευή;; Ε, ας έπαιρνες άλλη...Α, πήρες! Κοίτα, αυτά δε μπορούν να αποτελούν σοβαρά επιχειρήματα, όταν διακυβεύεται το μέλλον του πλανήτη! Ναί, φυσικά και εξαρτάται απο το πάτημα ενός κουμπιού το μέλλον της ανθρωπότητας....γίνε η αλλαγή που θες να δεις στον κόσμο, είπε ο michael Scofield για να ρίξει τη γκόμενα στο prison break και την έριξε. Μην τολμήσεις και αφήσεις ξανά συσκευή σε αναμονή!! Εγώ σε προειδοποίησα!

ΝικΝικ.

Μιά υπέροχη μέρα..

Έτρεχα με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Ο άνεμος σφύριζε στ' αυτιά μου, ενώ τα δάκρυα σχημάτιζαν ρυάκια στο πρόσωπο μου. Δεν είχα έναν συγκεκριμένο προορισμό, μόνο έτρεχα, έτρεχα...ήταν τόσο ωραίο αυτό το συναίσθημα..η αδρεναλίνη μου είχε αγγίξει τα όρια της, όταν μία τεράστια πράσινη μύγα πέρασε από μπροστά μου...Ελίχθηκα με χάρη γατόπαρδου αποφεύγοντας τη βέβαιη σύγκρουση, αλλά το περιτύλιγμα από ένα πακέτο τσιγάρα μαζί με δύο καλομασημένες τσιχλόφουσκες μπιγκ μπάμπολ, πού πριν δευτερόλεπτα είχε πετάξει η ξανθιά κυρία απο το μπροστινό αυτοκίνητο, βρέθηκε να φράσσει το φάρυγγα μου, καθώς το χρόνιο πρόβλημα ιγμορίτιδας που με ταλαιπωρεί, δε μου επιτρέπει να αναπνέω απο τη μύτη. Χωρίς να χάσω την ψυχραιμία μου πατάω φρένο, με αποτέλεσμα να περάσω στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας, αφού δεν είχα προσέξει ότι το αυτοκίνητο της ξανθιάς κυρίας έχανε λάδια. Ο οδηγός της επερχόμενης νταλίκας μου ανοιγόκλεισε τα μεγάλα φώτα, αλλά ήταν αδύνατο να ελέγξω την ορμή που είχε αποκτήσει στο μεταξύ το ποδήλατο μου...Το χτύπημα στις μπαριέρες ήταν αναπόφευκτο. Το κορμί μου βρέθηκε να υπερίπταται των πουρναριών που είχαν ξεφυτρώσει στις παρυφές του δρόμου, ενώ το περιτύλιγμα με τις τσίχλες είχε ξεκολλήσει από το τράνταγμα και με συνόδευε στη σύντομη πτήση μου. Όλη μου η ζωή άρχισε να περνάει σαν ταινία μπροστά από τα μάτια μου, αλλά εγώ είχα στρέψει το βλέμμα μού στη μελαχρινή κυρία που είχε βγάλει βόλτα το σκυλάκι της, χάνοντας όλα τα επεισόδια. Έπεσα με την πλάτη πάνω στο οδόστρωμα, ενώ όλη μου η ζωή άρχισε να ξαναπερνάει μπροστά απο τα μάτια μου. Τα έκλεισα για λίγο και όταν τα ξανάνοιξα αντίκρισα τη μελαχρινή κυρία να είναι σκυμμένη στο προσκέφαλο μου, ενώ το σκυλάκι της κατουρούσε πάνω στο παπούτσι μου. <<Είστε καλά;>>, με ρώτησε με ύφος γεμάτο ενδιαφέρον, <<ναί, ναί, καλά είμαι..τώρα καλά είμαι>>, αποκρίθηκα..<<Μη μετακινείστε σας παρακαλώ, θα ειδοποιήσω ένα ασθενοφόρο>>, ανταπάντησε, <<όχι, είμαι καλά, δεν υπάρχει λόγος να...>>
<<Τουλάχιστον, ελάτε σπίτι μου να συνέλθετε. Να, εδώ πιό κάτω είναι. Σας παρακαλώ, δε μπορώ να σας αφήσω έτσι>>. Έγνεψα καταφατικά και αφού με βοήθησε να σηκωθώ περπατήσαμε μέχρι την είσοδο του σπιτιού της. <<Φτάσαμε, ελάτε, ελάτε>> είπε, ενώ το σκυλάκι της κατουρούσε και το άλλο μου παπούτσι. <<Ξέρετε, δεν υπάρχει λόγος να ταλαιπωρείστε για μένα..νιώθω πολύ καλά, δεν ήταν τίποτα>>
<<Μα πως, πως. Σας είδα πού τιναχτήκατε πάνω απο τους θάμνους! Δεν σας κρύβω ότι τρόμαξα πάρα πολύ>>
<<Το ίδιο και το σκυλάκι σας, ε;>>, είπα για να ελαφρύνω το κλίμα, δείχνοντας τα κατουρημένα παπούτσια μου, <<Ααα!!>> Ακούστηκε ένα επιφώνημα, ντροπής και έκπληξης συνάμα, το οποίο σύντομα ακολουθήθηκε από ακατάσχετα γέλια και από τους δύο μας.
Περάσαμε στο σαλόνι όπου και καθίσαμε στον ευρύχωρο κόκκινο καναπέ, <<Βγάλτε σας παρακαλώ τα παπούτσια σας να τα καθαρίσω λίγο>>, είπε η μελαχρινή κυρία, <<Μα δε χρειάζεται. Να, λίγο νερό να πιώ και θα φύγω. Είμαι μιά χαρά>>
<<Δεν ακούω τίποτα>> Είπε και με γρήγορες κινήσεις μου έβγαλε τα παπούτσια, <<Θα πεταχτώ λίγο στο μπάνιο να τους ρίξω λίγο νερό, να φύγουν τα πολλά, πολλά. Μη φύγεις!>>, Είπε, χαμογελώντας και χρησιμοποιώντας για πρώτη φορά ενικό πρόσωπο.<<Που να πάω; Τώρα θα φύγω;>> Σιγοψιθύρισα απο μέσα μου.
Περιεργάστηκα το χώρο με γρήγορες ματιές, όταν ακούστηκε ένα κλειδί να γυρίζει στην κλειδαριά. Η πόρτα άνοιξε και ένας μεγαλόσωμος άντρας, με κυνηγετική περιβολή και ένα δίκανο στο αριστερό του χέρι μπήκε στο σπίτι. <<Ποιός είσαι εσύ;>>, με ρώτησε με άγριο ύφος <<Εεεε>>, ψέλλισα εγώ <<Μωρή, φέρνεις άντρες στο σπίτι όσο εγώ λείπω;>> Φώναξε, αρπάζοντας δύο φυσιγγια από το χακί τσαντάκι του. Χωρίς να το πολυσκεφτώ τινάχτηκα απο τον καναπέ και με μιά βουτία πήδηξα έξω απο το ανοικτό παράθυρο πού βρισκόταν πίσω μου. Έτρεχα ξυπόλητος χωρίς να γυρίσω στιγμή το βλέμμα. Κατάφερα να βγώ στην κεντρική οδό όπου ένα αυτοκίνητο ερχόταν προς το μέρος μου. Έκανα απεγνωσμένα, σήμα με τα χέρια μου να σταματήσει. Ήμουν τόσο τυχερός...το αυτοκίνητο σταμάτησε, εγώ μπήκα γρήγορα μέσα κοιτάζοντας πίσω. <<Αγάπη μου γλυκιά, τι έπαθες;>>, είπε η κυρία του αυτοκινήτου, ενώ εγώ κοιτούσα επίμονα προς τα πίσω..<<Καλά, καλά είμαι. ξεκινήστε σας παρακαλώ>> είπα, στρέφοντας αργά τη ματιά μου προς το μέρος της. Εκείνη τύλιξε σε ένα χαρτάκι την τσίχλα που μασούσε και είπε <<Γλυκέ μου, θα σταματήσουμε σε ένα συνεργείο γιατί το ριμάδι χάνει λάδια! Εντάξει;>>
Δε μίλησα...η αδρεναλίνη μου είχε πλέον εξαντληθεί....

ΝικΝικ.

And or End...

Σκιές στον υδράργυρο... Μια σταγόνα γκρι, μου λερώνει τ' ασήμι. Ξαπλώνω στα φτερά ενός παγωνιού. Αναχωρώ απόψε για τη Λήθη. Άδεια η βαλίτσα μου από μνήμες. Πλαστές κι αυτές. Κάλπικα όλα. Κι αν βαθιά μέσα μου έχω ένα μαχαίρι, τη συνήθισα πια την σκουριά του. Θα 'πρεπε να πονάω, αλλά χαμογελώ. Ίσως γιατί κατάφερα, να μη με σκοτώσει.


-Αu revoir, λοιπόν;
-Τα αντίο ποτέ δεν είναι οριστικά.
-Η ζωή είναι.
-Η ζωή είναι κύκλος.
-Εις το επανιδείν, τότε.
-Ποιος να ξέρει;


Ένα κόκκινο πέπλο, αφήνω στον άνεμο. Λάμπει για λίγο και χάνεται. Αστράφτουν τόσα φλας... Να δεις που κάπου ξημερώνει. Πορεία προς ανατολάς. Κάτι καινούριο μου γνέφει μυστικά. Θα ντυθώ το πιο καθαρό μου βλέμμα... Γιατί θέλω να κοιτάξω τον κόσμο απ' την αρχή. Σαν να μην ξέρω τίποτα, σαν να μην έμαθα τίποτα, σαν να μην ήμουν υποψιασμένη ποτέ. Σαν να μην είμαι εγώ. Και έτσι θα γίνει. Θα δεις... Έτσι θα γίνει!

Silver coins...

Μ' ένα ασημένιο νόμισμα, ανάμεσα στα μάτια. Για προδότες. Και ζητιάνους.. Περνώ απόψε την Αχερουσία. Κόκκινη στην αμέθυστη Σελήνη. Μ' ένα τσιγάρο στραμμένο στο στερέωμα. Να σημαδεύει μια στιγμή στο χρόνο. Χαϊδεύω το λευκό μου άλογο. Σκίζω το φόρεμα μου. Μείνε πίσω, πρίγκηπα μου. Τέλειωσε τις δουλειές σου με τους τοκογλύφους.


-Θα γυρίσεις;
-Δεν έχω άλλη επιλογή.
-Πότε;
-Δεν βιάζομαι.
-Ίσως θα 'πρεπε.
-Τι νόημα έχει; Η σχεδία μου είναι σάπια.


Σκεπάζομαι με νούφαρα, να μην κρυώνω. Κατεβαίνω βαθιά μέσα στη γη. Ακούω λύκους που φωνάζουν τ' όνομά μου. Δεν είμαι εγώ, τους λέω. Δεν είμαι εγώ! Και φεύγουν. Λιμάροντας τα νύχια τους απάνω στην καρδιά μου. Αλλά εσύ, μην νοιάζεσαι πρίγκηπα μου. Μέτρα, προσεκτικά, τα τριάντα σου αργύρια.

Άμμος...

Γαλάζιο, διάφανο νερό... Κύμα. Κύματα... Αρμύρα. Και άμμος... Έχω ένα παζλ στον ουρανό. Μόλις το τέλειωσα. Με φύκια, βότσαλα, αστερίες, μέδουσες. Ένα παζλ με καλοκαίρι. Λένε πως αν φυσήξει, θα σκορπιστούν και πάλι τα κομμάτια. Αλλά ποιος νοιάζεται; Έχω δει ότι ήταν να δω. Έχω δει, την εικόνα που έκρυβε. Δεν το χρειάζομαι άλλο.


-Με τι θα παίξεις τώρα;
-Κάτι θα βρεθεί.
-Δεν θα 'ναι όμως το ίδιο.
-Ευτυχώς να λες, που δεν θα 'ναι.
-Δεν ξέρω..
-Εγώ ξέρω. Επιτέλους ξέρω.


Είχα ένα κάστρο στην θάλασσα. Χωρίς πολεμίστρες και τείχη ψηλά. Ένα κάστρο δίχως άμυνες. Δεν το 'χα φτιάξει για πόλεμο. Δεν είχε υπόγεια και στοιχειά. Μόνο ανεμώνες και κρίνα. Μόνο ηλιόλουστα δωμάτια και αίθουσες για χορό. Έλιωσε σιγά-σιγά.. Με τα κύματα... Αλλά ποιος νοιάζεται; Το χάρηκα όσο ήθελα να το χαρώ. Ύστερα, το πήρε η άμμος...

Ίλιγγος...

Μ' ένα μπαλόνι κίτρινο... Πετάω ψηλά και ζωγραφίζω χαμόγελα στον ουρανό. Είναι παράξενα όμορφα εδώ πάνω. Σμήνη φλαμίνγκο κάνουν κύκλους στον ορίζοντα. Ένα χαμένο καρουσέλ με προσπερνάει. Γεμάτο γέλια παιδικά και χρώματα. Κι ύστερα ένα σύννεφο. Που βρέχει καραμέλες. Αρπάζω μια σαν κλέφτης. Έχει γεύση φράουλα. Ποιος να κοιμάται άραγε απόψε, στα τριαντάφυλλα; Πέφτω...


-Και τώρα;
-Τι θες να μάθεις;
-Αν φοβάσαι.
-Δεν μπορώ.
-Δεν μπορείς;
-Όχι. Δεν ξέρω πως είναι να φοβάσαι.


Πέφτω.. Σ' ένα μαγικό χαλί. Μια κόμπρα, χορεύει υπνωτισμένη. Κι ένα τζίνι προσφέρεται να πραγματοποιήσει τις ευχές μου. Τι παράξενο... Δεν έχω καμία. Δεν βλέπω πια σκιές. Κι όμως θα μπορούσα να ζητήσω κάτι ακόμα.. Αλλά αυτή τη μάχη, λέω να την δώσω χωρίς φίλτρα μαγικά. Πέφτω... Αυτός ο ίλιγγος.. Είναι μια ευκαιρία...

Κόκκινο

Με μανδραγόρα σε κοιμίζω... Μην δεις τίποτα άλλο, εκτός από ψέματα. Απ' αυτά που επιμελώς σου στολίζω, για να χάνεσαι σε εικόνες γεμάτες χρώματα. Δεν είναι εύκολο, μην νομίζεις. Μένει για μένα, όλη η αλήθεια. Αλλά πέφτω ήδη στο στερέωμα και οι πλανήτες έχασαν την έλξη τους. Κολυμπάω μερικές φορές μες στην αστρόσκονη.. Όσο χρειάζεται μόνο, για να σου κρύβω το μαύρο.


-Ήταν τόσο εύκολο, τελικά;
-Ναι, το έχει πιστέψει.
-Μα δεν καταλαβαίνει πως...
-Το αίμα βράζει...
-Δεν σου μένει πολύς χρόνος.
-'Eχει σημασία πια;


Χτες βράδυ παραλίγο να ξεχάσω. Είχε τόσο καπνό και νοσταλγούσα... Αλλά το κόκκινο πάντα εκεί.. Πάλι δεν μ' άφησε. Ακούμπησα την πλάτη μου σ' ένα φεγγάρι του Δία και σε κοίταξα. Τυχεροί όσοι πιστεύουν στα προφανή. Δεν ματώνουν για να δουν πίσω απ' την κρούστα των πραγμάτων. Ύστερα, γύρισα στη Σελήνη μου. Δεν μπορούσα να βλέπω τη Γη.

Μισοσκόταδο...

Ξυπνάω σ' ένα λουλούδι.. Τεντώνομαι στα πέταλά του. Κι ύστερα, πλένομαι με δροσοσταλίδες. Περνούν οι πεταλούδες να μου πουν καλημέρα. Ένα ροζ συννεφάκι μου στέλνει φιλιά σαν σήματα καπνού.. Όλα είναι τόσο όμορφα.. Α, ξέχασα να σας πω. Ο κόσμος που ζω, δεν υπάρχει. Τον φτιάχνω κάθε μέρα απ' την αρχή. Όπως θέλω. Ανάλογα με τη διάθεση, τα χρώματα και τη μουσική. Αλλά στο τέλος πάντα βάζω λίγο περισσότερο μαύρο. Γιατί το μισοσκόταδο με βοηθάει να βλέπω καθαρά...


-Έχει αγκάθια το λουλούδι σου;
-Πολλά, ναι.
-Και πως σε φτάνουν αυτοί που θέλουν να σε φτάσουν;
-Αυτοί που το θέλουν πολύ, δεν τα βλέπουν καν τ' αγκάθια.


Σ' αυτό το μισοσκόταδο, φτιάχνω ένα μώλο. Με παρέες που κοιτάζουν την θάλασσα. Με ζευγάρια που μιλούν με σιωπές. Με μοναχικούς ανθρώπους που περπατούν κι αφουγκράζονται τον άνεμο. Και μια κοπέλα, με μακριά μαλλιά που με σταματάει για να με ρωτήσει που είναι η σκάλα. Θέλει να ανέβει. Την καταλαβαίνω. Έχει δρόμο ακόμα. Αλλά χαμογελάει. Κι αυτό σημαίνει πως θα τα καταφέρει. Πετάω πίσω στο λουλούδι μου. Πέφτω να κοιμηθώ... Α, ξέχασα να σας πω. Αυτός ο κόσμος, μοναχά υπάρχει.

Infinity

Πέρασε αρκετός καιρός απο την τελευταία φορά που ενημέρωσα την "art gallery". Το σκίτσο, όπως και όλα τα προηγούμενα, είναι ηλεκτρονικά επεξεργασμένα.

ΝικΝικ.

Στην ανταρκτική

Ήταν καλοκαίρι, με τη θερμοκρασία να ξεπερνά τους -40 βαθμούς της κλίμακας κελσίου. Θυμάμαι είχε τόση ζέστη που αναγκάστηκα να βγάλω το πέμπτο ζευγάρι κάλτσες που φορούσα και να μείνω με τέσσερα. Ο Λυκούργος, ένας αυτοκρατορικός πιγκουίνος που γνώρισα μέσα απο ένα site κοινωνικής δικτύωσης, είχε πάρει την οικογένεια του, στο εξοχικό τους, στη νήσο του Αγίου Γεωργίου. Ο Ξενοφώντας και η Κασσιόπη, δύο alaskan malamute, που με συντρόφευαν στα ταξίδια μου πάνω στους πάγους, είχαν πεταχτεί στην ψαροταβέρνα της Κλειούς, μιάς εύσωμης πολικής αρκούδας, που μετά απο δύο αποτυχημένους γάμους, αποφάσισε να πάρει τη ζωή στα χέρια της και να ανοίξει τη δική της επιχείρηση.
Ήμουν μόνος και μόλις είχα τελειώσει άδοξα με ένα πείραμα, όταν εξερράγει ένας πυκνωτής, κάνοντας μία τεράστια τρύπα στο σώβρακο, που πρίν λίγες ώρες είχα απλώσει για να στεγνώσει. Ήταν ένα απο τα αγαπημένα μου λευκά σώβρακα που μου είχε κάνει δώρο η μαμά μου πριν φύγω για το νότο. Μινέρβα πρέπει να ηταν θαρρώ, η αγαπημένη της μάρκα, απ΄ έξω εμφάνιση, απο μέσα, άνεση. Στενοχωρήθηκα πολύ και βγήκα να κάνω έναν περίπατο για να ξεχάσω. Μετά απο μισή ώρα στον καθαρό αέρα της ανταρκτικής και αφού η σκέψη μου ταξίδευε μακριά, συνειδητοποίησα ότι μου έλειπε ένα δάχτυλο. Ήταν το τρίτο που έχανα σε τρείς μήνες..και πάντα μου το έλεγε η μαμά μου, αυτή η αφηρημάδα θα σε φάει. Είχα ξεχάσει τα γάντια μου στο εργαστήριο. Το αναζήτησα, αλλά χωρίς αποτέλεσμα, τέτοιες λιχουδιές δε μένουν στο χιόνι για πολύ. Αποφάσισα να γυρίσω πίσω με γοργό ρυθμό προστατεύοντας τα χέρια μου κάτω απο τις μασχάλες μου, όταν γλίστρησα και έπεσα σε μία απο τις τρύπες που διατηρούσε η Βούλα στην περιοχή, μία νεαρή φάλαινα μπελούγκα. Προσπαθούσα να βγώ, αλλά μάταια, τα χέρια μου είχαν γίνει σαν ξύλα. Η μόνη μου ελπίδα ήταν η Βούλα που επέστρεφε κάθε 1-2 ώρες για να διατηρήσει την τρύπα της ανοικτή. Είχε και άλλες τρύπες που απαιτούσαν την ίδια φροντίδα. Αν ήμουν τυχερός σκέφτηκα, σε λίγη ώρα θα επέστρεφε και πριν προλάβω να ολοκληρώσω τη σκέψη μου, να την. Μπορούσα να την γνωρίσω απο μακριά. Ξεχώριζε ανάμεσα στα δόντια του Μπένζαμιν, της αρσενικής πολικής αρκούδας που είχε πρωταγωνιστήσει στο LOST, αλλά ποτέ δε χώνεψε τον πρόωρο θάνατο της απο τον Σώγιερ. Την είχαν απελευθερώσει πλέον εδώ και περιπλανιώταν κυνηγώντας φάλαινες μπελούγκα. Η Βούλα είχε καταφέρει να του ξεφεύγει, αλλά φαίνεται ότι αυτή τη φορά στάθηκε άτυχη. Συνειδητοποίησα ότι ο Μπένζαμιν κατευθύνεται προς το μέρος μου και μια ανεξήγητη δύναμη με κυρίευσε επιτρέποντας μου να πεταχτώ απο την τρύπα και να τρέξω προς το εργαστήριο. Έτρεχα με όλη τη δύναμη της ψυχής μου όταν ξαφνικά ο Μπένζαμιν βρέθηκε να στέκεται μπροστά μου....ή τώρα ή ποτέ σκέφτηκα.....και......

Σμπάαααααμ!!!





-Άααααουτς!!Βλαμμένο είσαι παιδάκι μου;; Γιατί με κουτούλησες;;
-Ε;;
-Τι, ε, ρε ηλίθιο, γιατί με κουτούλησες;;
-...
-Ποιόν έβλεπες στον ύπνο σου; Ολόκληρο καρούμπαλο μου έκανες!!
-Μπένζαμιν..
-Ποιός μπένζαμιν, η Βούλα είμαι!! Ξύπνα, εεε!!
-Βούλα, εσύ είσαι;;
-Άιντε, άιντε...
-Συγγνώμη μωρό μου, δεν το ήθελα, μαλλον έβλεπα εφιάλτη...
-Καλά, πέσε κοιμήσου και πέτα επιτέλους το τρύπιο σώβρακο που κρατάς στο χέρι σου!! Πώς κατάφερες να το κάψεις ήθελα να΄ξερα χριστιανέ μου!
-Ε!!!!

ΝικΝικ.

Αγιασμός αυτοκινήτου

-Τράκαρα..
-Τι;; Πότε;Είσαι καλά;
-Τώρα..Καλά είμαι.
-Καλά...πως;;
-Κανονικά, με επαφή..
-Εννοώ κάτω απο ποιές συνθήκες έγινε ρε παιδάκι μου!
-Υπο βροχή.
-Σκας γάιδαρο, το ξέρεις;; Λέω, ποιός έφταιγε;
-Ο άλλος.
-Δηλαδή, πως έγινε;
-Δεν με είδε.
-Βγήκε απο stop;
-Όχι αυτός.
-Ε, ποιός;
-Εγώ.
-Θα με τρελάνεις ρε αγόρι μου; Τί μου λες τότε ότι δε σε είδε;
-Δε με είδε που παραβίασα το stop..μιλούσε στο κινητό.
-...
-Θα πάω για αγιασμό το αυτοκίνητο..
-Τι λες;
-Έκλεισα ραντεβού.
-Πού;
-Στην ενορία μας..έχει μεγάλη αναμονή..
-Σοβαρολογείς τώρα;
-Ναι. Τρίτη και Πέμπτη δέχεται ο Παπαλουκάς..
-Τι εννοείς, δέχεται;
-Τρίτη μέχρι 1300 κυβικά, Πέμπτη τα υπόλοιπα.
-Το ενδεχόμενο να οδηγείς πιο προσεκτικά το σκέφτηκες;;
-Διεξοδικά!
-Τότε;;;
-Κατέληξα στον αγιασμό..
-Ποιός στις είπε αυτές τις μαλακίες; Εσύ δεν είσαι καν θρησκόληπτος!
-Ο Στάθης
-Ο Στάθης;;
-Ναί.. είδε θεαματική βελτίωση
-Σε τί;;
-Στις επιδόσεις.
-Του αυτοκινήτου;;
-Ναί.
-Με δουλεύεις;
-Όχι. Όταν άνοιξε το καπό, του έκανε διάγνωση.
-Τί διάγνωση;;
-Η φιλτροχοάνη του δημιούργησε πρόβλημα;
-Αστοδιάλο!
-Ναι.
-Και το είδε αυτό ο παπάς;
-Ήταν μηχανικός στη BMW παλιά.
-Καί;
-Ε, του έκανε ένα καθαρισμό, άλλαξε τσιμούχες και φλάτζα και όλα καλά πλέον.
-Ο παπάς;
-Ναί.
-Και πόσο πήγε το μαλλί;
-250 euro
-!!!....Πότε δέχεται είπες;

ΝικΝικ.

Νέα Γρίπη

Η πανδημία ματαιώνεται λόγω έλλειψης νοσηλευτικού προσωπικού. Παρ' όλα αυτά, όσοι προμηθεύτηκαν εμβόλιο και επιθυμούν να κολλήσουν, παρακαλούνται να απευθύνονται στα κατά τόπους πιστοποιημένα εργαστήρια.

ΝικΝικ.

Faith...

Στρώνω τα μαλλιά μου.. Πέσε. Κοιμήσου. Δεν θα το πω σε κανέναν. Ούτε σε σένα.. Σιρόπι από βατόμουρα, θα στάξω στα όνειρά σου. Δεν θα σε βρει η Λύπη. Θα ρίξω αγκάθια στα διλήμματα. Θα ξεφουσκώσουν σαν μπαλόνια παιδικά. Δεν θα ρωτήσω τίποτα. Η φωτιά ξέρει το δρόμο. Μαύρα, τα κόκκινα σου όλα.


-Γιατί;
-Δεν έχω την απάντηση.
-Κι αν πρέπει οπωσδήποτε να μάθω;
-Κοιμήσου...


Θα ξενυχτήσω στο πλευρό σου. Φεγγάρια δώδεκα αναμμένα. Να μη σε φτάσουν ξωτικά και δαίμονες. Μ' αψέντι ανόθευτο, σπονδή θα κάνω. Να βρεις εσένα, πριν σε βρει ο χρόνος. Κι όταν ξυπνήσεις, θα χει μείνει μόνο η στάχτη μου. Γύρω απ' τη μέση σου σεντόνι από ανάσες... Και στο λαιμό σου, ένα μωβ φιλί. Σφραγίδα τέλους.